Wat is Kerk en Vrede?

Kerk en Vrede verenigt mensen die zich inzetten voor ontwapening en geweldloosheid. Zij gelooft dat het onterecht en onverantwoord is om te vertrouwen op geweld. Zij gelooft dat we ons kunnen en moeten wagen op de weg van de actieve geweldloosheid in dienst van de gerechtigheid. Analyse van conflicten en oorzaken vormt de basis voor projecten, campagnes en publicaties.

Projecten » Busan » Berichten uit Busan

Berichten uit Busan

  • De Nederlandse afgevaardigden naar de 10e Assemblee van de Wereldraad van Kerken.

    We geven hun berichten van http://www.raadvankerken.nl graag door.


    Het is een bijzondere ervaring deze bijdragen vanuit Busan te lezen.
     
    Busan 12 heeft een iets andere vorm: de vorm van een interview. Iris Speckmann heeft Fernando Enns geïnterviewd en wel specifiek op het punt waar volgens mij veel mensen van de achterban mee zitten: hoe zit het met die pelgrimage? Waarheen gaat dat? 
    
    

    Professor Fernando Enns doceert vredestheologie aan de Vrije Universiteit en het doopsgezind seminarium. Hij is bovendien lid van het Centraal Comité van de Wereldraad. In zijn werk richt hij zich op het verder ontwikkelen van 'Just Peace' de idee dat vrede niet kan worden bereikt als situaties van onrecht niet worden geadresseerd. (kort gezegd). Hij had een belangrijke rol in het ontwikkelen van het thema dat nu op tafel ligt bij de WCC. Het thema is 'Pelgrimage van gerechtheid en vrede.' Het is de bedoeling dat dit thema leidraad is voor het werken en leven van de kerken, tot de Wereldraad over 8 jaar opnieuw bij elkaar komt. Ds. Iris Speckmann van de Algemene Doopsgezinde Sociëteit interviewt hem. Er is wat controverse rond het thema, dat nu als voorstel op tafel ligt, 'pelgrimage van gerechtigheid en vrede'. Kun je zeggen waar deze controverse over gaat? Er zijn mensen die denken dat het eigenlijk nergens over gaat. Dat het een loze kreet is die van bovenaf gedropt wordt, zonder dat het enige inhoud heeft. Wat betekent het? Pelgrimage, waar gaat het dan naar toe? Deze vragen stellen ze dan ook, maar eigenlijk is het de bedoeling kerken te stimuleren zelf na te denken over wat het betekent in hun situatie. Het is niet de bedoeling dat kerken op de Wereldraad gaan wachten om hen te vertellen wat de betekenis is van dit thema, maar dat ze zelf gaan ontdekken wat vrede en gerechtheid betekenen, in hun eigen traditie. En ook welke kwesties dan als eerste opkomen, in hun eigen omgeving. Iedereen kan zijn eigen kwesties onder dit thema bijeen brengen. Dr Chong, die vandaag in de plenary sprak over de vrede zei terecht dat je ook soms stil zou moeten staan, wat je diepere gevoelens zijn, of je vrede hebt in jezelf, voordat je gaat werken aan allerlei kwesties buiten jezelf. Soms vergeet je bij alle drukke persoonlijke agenda's en kerkelijke programma's stil te staan bij de wortels die je drijven. We gebruiken niet voor niets het woord Pelgrimage. Er is bij sommige tradities kritiek dat de Wereldraad zich gedraagt als een NGO, als een van de vele humanitaire organisaties, zonder een onderliggende spiritualiteit. Bedoeling van deze pelgrimage is kerken uit te nodigen bewust te worden van de spirituele wortels die je drijven tot het werken aan vrede en recht. De vraag naar waar de pelgrimage naar toe gaat... de bedoeling is nu juist dat je gewoon op weg gaat, op reis , zonder van te voren te weten hoe de reis verloopt, of waar het je precies uitkomt. Dat is juist een diepe spiritualiteit. Met een fysieke pelgrimage onderneem je ook niet perse voor het doel, het gaat om de reis. En je hoopt maar dat het je iets leert over God, onderweg, al kan het zijn dat je er onderweg maar weinig bij voelt. Zo is dat met deze pelgrimage ook: op reis gaan met dit thema, zonder te weten waarheen en hoe die reis gaat. Je hoopt dat iets zult leren van elkaar en dat je zult leren hoe je tot vrede en grotere rechtvaardigheid komt. Wat is jouw persoonlijke hoop, wat hoop je dat deze pelgrimage jou zal brengen, de komende 8 jaar? Ik zou zelf graag willen leren wat de implicaties van dit thema zijn in andere tradities: wat betekent het vanuit alle verschillende tradities om hier mee bezig te zijn, wat zijn hun ervaringen bij het denken en leven van gerechtigheid en vrede? Ik zou ook graag 'sacramenten van de vrede' willen ontdekken. Doopsgezinden hadden bijvoorbeeld het sacrament van de voetwassing, het echt knielen voor elkaar en de ander dienen. Niet over elkaar heersen. Dat zijn we kwijt geraakt. Ik hoop dat andere tradities mij met nieuwe ogen kunnen laten kijken naar tekenen van vrede die wij zijn kwijtgeraakt. Het wordt nog een reis, al deze verschillende tradities die zijn uitgenodigd om op deze 'pelgrimage te gaan', ieder in hun eigen situatie. Ik hoop dat we leren dat conflicten er altijd zullen zijn, in gemeentes en tussen de verschillende tradities, maar dat we met elkaar kunnen reizen in een vertrouwen dat er geen conflict is dat niet ooit opgelost kan worden.

    Dr. Christiane Berkvens - Stevelinck is afgevaardigd naar de tiende assemblee van de

    Wereldraad voor de Remonstrantse Broederschap. Hieronder haar impressie. 
    
    It ' s the economy, stupid! 
    
     De discussies in Busan worden steeds concreter en dat is een hele opluchting.
    Vandaag komt gerechtigheid aan de orde. Geen gemakkelijk thema want aan
    simplistische oneliners heeft niemand iets. Het begon met een nogal heftig
    bijbelgesprek naar aanleiding van de tekst van de dag: het verhaal van de koning die
    zich de wijngaard van Nabot toeeigende en voor dit onrecht met de dood gestraft
    werd (1 Koningen 21:1-22). Waarachtig geen kinderverhaal, en ook veel minder
    eenduidig dan het lijkt. Afrikanen en Oceaniërs lezen deze tekst als een afrekening
    met het kolonialisme en een dodelijke waarschuwing aan het adres van het post-kolonialisme. Voor Europeanen wordt dit 
    een lastig gesprek. Niet omdat we niet zouden erkennen dat veel rijkdommen onrechtmatig zijn geroofd, natuurlijk is het zo,
    maar omdat alle onrecht dat Afrika treft, niet alleen aan 'anderen' kan worden toegedicht. Gelukkig brengen Afrikaanse vrouwen zelf dit aan de orde.  
    
    Later deze morgen wordt ook de plenary aan gerechtigheid gewijd. Ingewijden op het gebied van global economy en 
    intellectual property, laten zien welke consequenties de huidige ontwikkelingen hebben voor gewone mensen. Namens de 
    HIV/AIDS slachtoffers stelt de Kongolese predikante, die gisteren zo´n indruk maakte in de uitstekende workshop over seksuele minderheden, dat de kerken alles in stelling moeten stellen om de prijs van medicijnen in Afrika en elders zo laag mogelijk 
    te houden.
    Verrassend voor mij is dat dit ook geldt voor medicijnen die bij kankerpatiëntenworden gebruikt. Uiteraard zijn deze 
    problemen veel breder dan de kerken, maar het is zeker waar dat kerkelijke lobbyisten een taak hebben om met regeringen 
    en grote bedrijven hieraan te werken. 
     
    Misschien het dichtst bij ons (hoewel het meest ver van ons bed) is het onrecht dat de bewoners van de Pacific wordt 
    aangedaan. Door het ongebreideld consumptief gedrag van de rijken, verdwijnen hun eilanden in de zee vanwege de klimaatverandering. Voor ons, Nederlanders, is dit probleem dagelijkse kost. Met dit verschil dat wij geld en techniek hebben om ons te beschermen terwijl Tonga,  of the Solomon eilanden, die het geld überhaupt niet hebben, ook in zulke omstandigheden 
    verkeren dat ze technisch vermoedelijk niet te helpen zijn. Hier is de gerechtigheid volstrekt afwezig. En de kerken kunnen 
    wel degelijk hier iets aan doen. Wederom in samenwerking met wereldlijke autoriteiten. Maar misschien vooral door de
    bewustwording van het onrecht in de wereld te bevorderen.   
    
    Kortom, het motto van de dag was: ´It's the economy, stupid!´ Eerlijk gezegd, is het me een beetje te kort door de bocht.  En 
    ook te zeer collectief gesteld. Ik mis een reflectie over gerechtigheid in andere vormen van menselijk verkeer. Hoe kunnen we
    handelen voor gerechtigheid in het groot als gerechtigheid in het kleine wordt verwaarloosd? 
    
    Christiane Berkvens - Stevelinck

     

    
    
    Ds. Iris Speckmann, doopsgezind predikante, schreef onderstaande impressie van de assemblee van de Wereldraad.
    Wereldraad van kerken als Open Space
    Met enige tegenzin ontdekte ik dat ik was ingedeeld bij een commissie. Ik had daar niet om gevraagd. Het betekent dat ik de weekendtrip naar Seoul mis (en naar de Noord-Zuidgrens). 
    Maar het bleek een 'blessing in disguise'.  Het is een plek waar je als afgevaardigde meer invloed hebt dan normaal op het programma voor de komende zeven jaar van de WCC.
    De commissie adviseert het Centraal Comité, over wat ze zien als de grote lijnen die belangrijk zijn om in het programma te verwerken.
    Maar het is ook duidelijk dat iedereen zo met zijn wenslijstjes komt. En de WCC heeft beperkte financiële bronnen. Er moeten prioriteiten gesteld worden en de grote vraag is dan ook: wat wordt er 'aangepakt' en wat wordt terzijde geschoven? Niemand is tegen 'duurzaamheid' of 'vrede', of het beschermen van de kwetsbaren. Maar ieder brengt in de wensenlijstjes andere prioriteiten aan.
    Zelf maak ik me vooral druk om de 'gemarginaliseerden': de nood op de wereld, vooral waar geen pers is. Zoals bij de diverse indigenous (inheemse bevolkingsgroepen) vaak het geval is. Heeft de kerk daar oog voor? 
    Nu blijkt dat de commissie in subcommissies is verdeeld. Ik ben beland in "oecumenische ontwikkelingen".  Dus niet in de gehoopte commissie van diaconie en publieke getuigenis. Deze commissie heeft het vooral over 'in welk opzicht zijn de kerken één in alle verschillen die er zijn. Een veel theoretischere beschouwelijke taak dan ik aanvankelijk had gehoopt. 
    En weer was het bij nader in zien 'een zegen in vermomming'. Het is de plek waarin een stafmedewerker zit, die heel welwillend is om mee te denken met de groep indigenous hier bijeen in de Busan Assembly. Tot nu toe in deze Assemblee had deze groep niet het gevoel dat er een adres was waar zij met hun zorgen konden uiten en waar zij konden vragen om advies en compassie.
    Op dat punt gerustgesteld kan ik dus eindelijk (!) wat achterover gaan genieten van de interactie tussen al deze verschillende deelnemers. De groep bestaat uit 11 mensen, wat eindelijk (!) de gelegenheid geeft tot een diepgaander gesprek, dan in de enorme groepen mogelijk is. De deelnemers blijken allemaal heel waardevolle inbreng te hebben over hoe je als kerken respectvol met elkaar omgaat, als je van mening verschilt. We hebben een kundige voorzitter, die uit een Oriëntaals-Orthodoxe Kerk komt. En ook dat is al weer een leuke ontdekkingstocht: voel ik me vertrouwd in een groep met een voorzitter uit een traditie die normaal zo ver van mij afstond, maar nu een gezicht heeft aan de andere kant van de tafel. 'Onbekend maakt onbemind', het tegenovergestelde blijkt in dit geval ook wáár te zijn.
    Al met al wordt steeds gewezen op de discipline van consensus-zoekende besluitvorming. Dat brengt ook goede luistervaardigheden met zich mee, en principes als 'uitstel van oordeel'. Zelfs een ander met een andere mening uitnodigen zich uit te spreken. 
    We komen kortom steeds meer tot een beeld waarmee de WCC een 'Open Space' is. En als doopsgezinde vind ik dat een opwindende ontwikkeling, omdat dat aansluit bij mijn traditie om iedereen te horen, Juist als het om iemand gaat die niet zegt wat sociaal wenselijk is, en juist als het gaat om hen die normaal geen ruimte gegund wordt zich uit te spreken..... 
    Iris Speckmann

     

    Onder de deelnemers in Busan zijn talloze gasten die op eigen initiatief met enthousiasme de assemblee van de Wereldraad bijwonen. Natuurlijk komen de meeste gasten uit Zuid-Korea, maar er zijn ook enkele Nederlanders die aan deze categorie gezicht geven. Onder hen ds. Sieb Lanser, protestants predikant. Hij geeft zijn indrukken weer.  
    Het andere Busan
    Na drie lange werkdagen zijn we dit weekend vrij - alleen de notoire vergadertijgers moeten in hun kooi blijven. Nee, vrij is niet het woord; we volgen een ander programma, ons aangeboden door onze Koreaanse gastvrouwen en gastheren.
    Het thema 'God van leven, leid ons naar gerechtigheid en vrede' impliceert een pelgrimage. Dit weekend staat in het teken van een oecumenische pelgrimage met de Koreaanse kerken en samenleving. Morgen vieren we samen met plaatselijke gemeenten, vandaag is er een breed aanbod van excursies, om kennis te maken met de geschiedenis, de cultuur, het leven en de strijd van het Koreaanse volk. Een groep van 800 deelnemers gaat het weekend naar Seoul, maar de meeste bezoeken vinden plaats in Busan en omgeving, met aandacht voor o.a. democratie, vrede, gerechtigheid, ecologie, spiritualiteit, nucleaire vragen, multiculturaliteit, vrouwenrechten.
    Zelf koos ik voor ' Justice and the Struggle for Life'. Dat leek me ook goed aan te sluiten bij mijn oecumenische gespreksgroep 'Bonded with the marginalized for a just and inclusive Church and world'.
    We bezochten vijf armere gebieden in Busan en dat was voor mij een indrukwekkende ervaring. Het is wat wonderlijk met zo'n Assemblee. Zeker, je hoort indrukwekkende ervaringen van mensen, maar voor de rest speelt de dag zich af in een groot en modern conferentiecentrum, een viersterrenhotel en in de shuttlebus tussen beide. Je ziet glanzende hoogbouw, een winkelcentrum dat het grootste ter wereld heet te zijn. Is dit Busan?
    Ja, dat is Busan. Maar er is ook een ander Busan, waar gemarginaliseerde mensen vechten om te overleven. Vaak zijn het ouderen die daar (nog) wonen en geen mogelijkheden hebben om weg te komen. De wortels van deze buurten liggen meestal in de tijd van de Japanse bezetting en de Koreaanse oorlog, toen mensen naar Busan kwamen, maar geen onderdak hadden. Maar ook in de zeventiger jaren van de vorige eeuw vond een stadsontwikkeling plaats, die ten koste ging van de armen. Al met al zijn mensen gaan wonen in voormalige paarden- en koeienstallen en op begraafplaatsen, waar ze een huisje bouwden tussen of op de graven. Er is al wel het nodige verbeterd (zoals electriciteit en water), maar sommige woningen zijn bijvoorbeeld zo klein dat ze geen eigen toilet en keuken hebben.
    De kerk is ook wel aanwezig, met een gemeenschapscentrum, van waaruit sociaal werk voor de buurt gebeurt. In de wijk Gamcheon - net als sommige favela's in Rio de Janeiro tegen de bergwand gebouwd - hebben zich kunstenaars gevestigd, die de wijk letterlijk kleur hebben gegeven en als ' Culture Village' op de kaart hebben gezet, waardoor de wijk nu ook veel toeristen trekt.
    Aan het eind van de excursie blijft de vraag hoe een pelgrimage voor gerechtigheid aan deze gemarginaliseerde mensen recht kan doen en hun leven kan verbeteren.
    Sieb Lanser
     

     

    Kees Nieuwerth, lid van de Quakers, geeft zijn impressie van de assemblee van de
    Wereldraad in Busan. 
     
    Vrede
    
     
    De eerste paar dagen hier bestonden voornamelijk uit openingstoespraken en
    procedurele aangelegenheden. Langzamerhand komen nu het thema zelf en de inhoud aan
    bod. Vier dagen lang zullen er "ecumenical conversations" rond deelthema's gehouden
    worden. Ik neem deel aan de gesprekken over Rechtvaardige Vrede. Gisteren was de
    eerste ronde.
    Konrad Raiser, de voormalige Secretaris-Generaal van de Wereldraad, hield een
    inspirerende inleiding over de oproep en de boodschap van Kingston. De vier
    deelthema's van Kingston werden ook nog eens concreet neergezet aan de hand van
    ervaringen van vier vrouwen uit Kenia (vrede in de gemeenschap), de Philipijnen
    (vrede op de markt), Canada (vrede tussen de volkeren) en Mexico (vrede met de aarde). 
    
    In de tweede sessie (vandaag) was er een levendige discussie over het begrip 'peace'. Is het inderdaad een nieuw 
    paradigma? Of is het meer een richting, een weg die we samen willen gaan, een pelgrimage voor Rechtvaardigheid en Vrede in hun onderlinge samenhang?  De voorlopige conclusie is: dat laatste, het is een proces én een werkprogramma voor
    de Wereldraad in de komende jaren. Concrete activiteiten als een getuigenis in het kader van die pelgrimage! Dit moet nog in de plenaire vergadering besproken worden.
    Dus: wordt vervolgd.
    
    Kees Nieuwerth
    
     

    Hieronder de vijfde tekst. Henk Stenvers, doopsgezind, schreef onderstaand verhaal.

    World Council Churches donderdag Als de plenaire bijeenkomst op donderdagmorgen normgevend was voor de rest van de bijeenkomsten dan wordt het wel heel goed. Niet zozeer omdat de premier van Zuid-Korea een paar minuten sprak en direct daarna weer vertrok. Ik voel me als lid van de doopsgezinden die een sterke scheiding van kerk en staat voorstaan, toch altijd wat ongemakkelijk bij dit soort van ceremoniële groeten van leiders van de staat. Nee, het ging om de sprekers daarna. Drie sprekers reflecteerden op het thema van de assemblee, God of life, lead us to Justice and Peace. Het begon al goed met Michel Sididé, de executive director van UNAIDS. Hij had het over de rol van de kerken bij de bestrijding van deze ziekte. Hij gaf aan hoe belangrijk de rol van de kerken kan zijn. Zeker waar sprake is van discriminatie van homoseksuelen of van Aidspatiënten is de rol van de kerk van levensbelang. Helaas zijn er nog steeds kerken die deze patiënten niet bijstaan maar soms zijn ze het allerlaatste toevluchtsoord. Ondanks vele successen van de laatste jaren is er nog veel te overwinnen. Er zijn nog steeds miljoenen mensen die geen medicatie kunnen krijgen, er wordt nog steeds gediscrimineerd (ook door kerken), voorlichting moet nog uitgebreider. Als tweede sprak mevrouw dr. Wedad Abbas Tawfik. Zij komt uit Egypte en sprak over de onlusten in Egypte en het lijden van de kerken daar. Het was een indrukwekkend verhaal waarin duidelijk werd hoe de koptische kerk en ook andere christenen geleden hebben de laatste jaren. Aanvallen, vernielingen, brandstichtingen en plunderingen waren aan de orde van de dag. Ze vertelde daarbij dat in veel gevallen moslims uit de buurten te hulp kwamen. Bijvoorbeeld patrouilleerden lokale moslims op kerstavond om de christenen de kans te geven om ongestoord kerst te vieren. De derde en laatste was de Anglicaanse bisschop Duleep Kamil de Chikera uit Sri Lanka. Hij bracht de theologie van de slachtoffers en uitgestotenen ter sprake. Hij zei o.a.: "De kerken hebben de spiritualiteit van de uitgestotenen broodnodig" . Ook stelde hij dat de kerken zich lokaal en internationaal moeten inzetten voor werkelijke veranderingen voor de kansarmen in de wereld. Te vaak worden beslissingen genomen of juist tegengehouden vanuit het belang van een sterke groep of land, te vaak gaat dat ten koste van de kansarmen. Een van die groepen van mensen die weinig kansen hebben zijn de indigenous volken, de oorspronkelijke bewoners van veel gekoloniseerde landen. Volken met vaak indrukwekkende levensfilosofie, die dicht bij de aarde leven en deze met grote eerbied behandelen. De stem van deze volken is eeuwenlang niet gehoord. En nog worden zij meestal genegeerd als het gaat om exploiteren van de grond voor delfstoffen of andere economische belangen. De economische wetten van telkens meer winst botst met de zorg voor de aarde. Deze assemblee is voorafgegaan door meerdere pre-assemblees. Een van deze was van de indigenous volken. Deze pre-assemblee stelt aan de Wereldraad voor om een verklaring aan te nemen over de rechten van deze volken. Er is de nodige tegenwerking maar moedig wordt volgehouden om deze verklaring op de tafel te krijgen. Misschien krijgen ze eindelijk een stem. Ook deze volken hebben recht op Justice and peace! Henk Stenvers.

     

    Hieronder de vierde bijdrage, geschreven door Karin van den Broeke, preses van de Protestantse Kerk in
    Nederland en lid van de Raad van Kerken in Nederland. Onder haar bijdrage de teksten 
    die eerder op deze pagina stonden van andere deelnemers.

    Sarang Hapnida!

    Vandaag, 30 oktober, was de echte openingsdag van de 10e Assemblee van de Wereldraad van Kerken. Nadat enkele honderden deelnemers al één of twee dagen geacclimatiseerd raakten tijdens de pre-Assembly's, verveelvoudigde het aantal deelnemers vandaag met bijna een factor 10.

    Dat deze Assemblee een 'biddende' Assemblee genoemd wordt, paste bij de vormgeving van deze eerste dag. 's Morgens een uitgebreide gebedsbijeenkomst met een Armeense preek, 's middags een prachtige openingsceremonie waarin de geschiedenis van Korea geweven was, aan het eind van de dag een Anglicaans avondgebed. Daarnaast gaven zowel de voorzitter als de secretaris-generaal van de Wereldraad weer waar de Wereldraad op dit moment voor staat. Bij de vieringen was de wijze waarop de geschiedenis van Korea ingebracht werd indrukwekkend. In een indrukwekkend totaaltheater van dans, muziek, filmbeelden, toneel en geprojecteerde teksten werd de geschiedenis van Korea gekoppeld aan het thema van deze Assemblee. 'God van leven, leid ons naar gerechtigheid en vrede.' De bezetting door Japan, de 'bevrijding' met nare bijsmaak op 15 augustus 1945, de aanwezigheid van verschillende grootmachten daarna. Het losbarsten van de burgeroorlog in 1950. Het staakt-het-vuren in 1953, dat overigens geen vrede bracht. De ontelbare doden die in verschillende periodes vielen. De verscheurde families. De wezen. De mensen die hun doden betreurden. Daarna, in Zuid-Korea, de dankbaarheid voor democratie, voor welvaart, voor enorme kansen op ontwikkeling. De godsdienstvrijheid waarbinnen ook veel christelijke kerken tot bloei kwamen. De hoop en de kracht die mensen putten uit het vertrouwen dat God met hen onderweg is naar een land waarin vrede is. En tegelijkertijd alle gewonde harten die er nog zijn; de mensen die voelen hoe hun familie uiteengereten is. Kijkend naar het spektakel waarin klacht en kracht elkaar afwisselden werd ik er stil van. Het rauwe gebed, bijna schreeuwend gebeden, 'O God, wat hebben we gedaan? O God, wat kunnen we doen?' klinkt nog na in mijn oren. Inmiddels waren er ook dankbare en hoopvolle beelden geweest. Witte dansers, die het gebed om recht en vrede baden waren volop op het toneel. Zij braken tot slot het schouwspel open. Uit de zaal trokken zij mensen het podium op. Orthodoxe priesters, zwarte vrouwen, Europeanen, Aziaten, een bonte stoet aan mensen. De hele oecumene was zichtbaar aanwezig. Een sliert van mensen (maar nog altijd maar een fractie van het aantal aanwezigen) kwam op het podium terecht. Hand in hand. Intussen klonk nog een gezongen gebed om vrede. Heel de zaal kwam overeind. Sommigen zwaaiden. Anderen groetten op de Koreaanse wijze die we eerder geleerd hadden: met twee handen een hart boven je hoofd, zeggend: Sarang Hapnida! I love you all! Ik kon het niet helpen. De tranen stroomden over mijn wangen. Toen ik dat later aan anderen bekende, bleek het voor veel mensen te gelden. Prachtig om je zo wereldwijd verbonden te weten. Met mensen die ieder in hun eigen situatie verlangen naar recht en vrede, die dat ook elkaar toewensen, die zich realiseren dat ieder mens daar op zijn of haar manier iets aan moet en kan bijdragen, die tegelijkertijd weten dat ze dat alleen maar kunnen omdat ze zich opgenomen weten in een grote beweging die God met ons gaat.

    We staan nog maar aan het begin. Natuurlijk gaan we nog veel meer met elkaar delen, van veel meer grote en kleine vraagstukken. En natuurlijk hoort er ook een technisch en zakelijk vergadercircuit bij zo'n grote Assemblee. Maar de toon is gezet. En voor mij kan de Assemblee eigenlijk al niet meer stuk.

    Karin van den Broeke

     

     

    'Annyeonghaseyo'! Een eerste groet vanuit Korea van een Nederlandse GETI-studente.(Global Ecumenical Theological Institute)

    Femke Visser is als eerste van de Nederlanders afgereisd naar Korea, samen met Maaike de Jong. Hieronder haar impressie als eerste in een rij.

     http://www.raadvankerken.nl/?b=2659

     

    De dag van de ontmoetingen 

    Er zijn diverse bijeenkomsten voorbereidend op de tiende assemblee van de Wereldraad van Kerken in Busan.  Vandaag deel 2, Simone Poortman vertelt over zo'n voorbereidende ontmoeting: 

    Na twee dagen reizen en minder dan vijf uur slaap stonden wij vanmorgen om half zes op. Ik moet wel gek zijn, denk ik als de wekker gaat, wie maakt vrijwillig zo'n vermoeiende en soms vernederende reis naar de andere kant van de wereld. De assistenten bij het in- en uitstappen van het vliegtuig waren wel bereidwillig, maar alles behalve capabel. Op het vliegveld bleek er geen rolstoel vervoer geregeld. Ik moest met de shuttle bus naar het hotel. Door twee aardige Koreanen die geen Engels spraken werd ik de bus in getrokken. De rolstoel sleurden ze achter mijn aan. In het hotel blijkt de kamer slecht toegankelijk. Ik had het helemaal gehad. En toch ben ik hier en ik ben heel tevreden, bevoorrecht zelfs. 

    Er is namelijk ook een andere kant aan dit verhaal. Bij het inchecken bij de gate op Schiphol werd ik warm begroet door Fabian. Hij babbelt er lustig op los zoekend naar een stopcontact om zijn telefoon op te laden. Hij is al een poosje onderweg. Hij komt uit Costa Rica. Hij spreekt vloeiend Engels en Spaans en gebarentaal, want hij is doof. Op het vliegveld in Seoul krijg ik een whatsappje van Sam. Ben je er al? Kun je mij een beetje water brengen. Er is hier niets. Gewapend met flesjes water gaan we richting de gate. Daar is hij neergezet door de transfer assistent. Vanwege polio loopt hij ongemakkelijk. Als ik hem vind zit hij al te praten met Fabian die hem net iets eerder vond dan ik. Even later komt Lynda aangereden. Zij is  een veteraan net als ik en heeft de worship van vanmorgen geleid. Ze is voor het eerst met haar elektrische rolstoel op reis.  

    Zo ontmoet ik onderweg al allerlei bekenden en mede Busan-gangers. Zelfs in het vliegtuig lopen er mensen langs die opeens zeggen: 'Ik ken jou, waar heb ik je eerder ontmoet'? Was het Jamaica of Porto Alegre, we lopen verschillende mogelijkheden langs, maar er ontstaat een file van andere passagiers. Het is een heel kort gesprekje.

    Er is een reden dat ik zo uitgebreid schrijf over al die ontmoetingen. Ik ben een deel van het Ecumenical Disability Advocates Network. EDAN bestaat uit mensen met een handicap die opkomen voor de positie van mensen met een handicap in de kerken. Voor ons is een kerkgemeenschap pas compleet als iedereen er zijn eigen plek heeft gevonden zonder dat rolpatronen iemand in de weg zitten. Het netwerk ontstond in 1998 in Harare Zimbabwe. We waren met 15 mensen en deden ons best om gehoord te worden. Nu, in 2013 in Busan, Zuid Korea, wordt onze stem op alle niveaus gehoord. Zowel in de Wereldraad van Kerken als in de vele regio's en lokale kerken waar leden van ons netwerk hun werk doen.  

    Al doende zijn we een hechte familie geworden en hele goede vrienden. Dit is de EDAN Pre-Assembly. Er zijn vier groepen die dit privilege hebben: Vrouwen, jongeren, inheemsen en mensen met een handicap. Twee dagen om de Assemby met elkaar voor te bereiden en plannen te bespreken. Nieuwe leden delen hun meningen en ideeën met de 'oudgedienden'. Helaas hoor ik nog steeds dezelfde zorgen en problemen langs komen. Tegelijkertijd merk ik dat het luisteren naar elkaar onmiddellijk verbroedert. Niemand staat alleen. We herkennen elkaars strijd. De familie wordt snel groter en hechter.  

    Voor mij is een Assembly een thuiskomen, een moment om mijn eigen strijd te delen met vrienden uit de hele wereld die mij begrijpen zonder dat ik iets hoef uit te leggen. We laden elkaar weer op en kunnen met nieuwe energie aan de slag voor onze positie binnen de christelijke kerken. 

      Simone Poortman